Some images of waiting rooms and meeting rooms in embassy buildings in Belgium. Taken from the book “INSIDE Embassies in Belgium”, a recent work as a bachelor project at the KASK Ghent, 2009.
Click on the picture to see bigger size images.

Selected images from this documentary series are on view in:
- the BOZAR in Brussels, May 7 – June 6, 2010
- the Photography Museum in Charleroi, May 21 – September 19, 2010

Een theatersetting zonder acteurs

en de vreemde taal als schattige of vervelende klank

In de meeste ruimtes waar ik gefotografeerd heb, vooral wachtruimtes, zag ik quasi niemand (met uitzondering van de Turkse ambassade). De stoelen lijken ongebruikt. Wat de vergaderruimte betreft is het gemakkelijker om dat te begrijpen (ik kom fotograferen als er geen vergadering is), maar de wachtruimtes zijn zo leeg, onbewoond. Deze ruimtes zijn vreemd: alsof ze er toevallig zijn of gemaakt worden om de lege plekken in te vullen. Daarnaast zag ik ook hoeken die eclectisch ingevuld worden met decoraties –in vele gevalen zo traditioneel mogelijk- of gewoon met planten (ik heb de neiging om ze te zien als een illusie over gezondheid en schoonheid van het leven). Ik bekeek de beelden en kreeg daarover een vraag die verbonden is met mijn werk voor “Studies van de actuele kunst” vorige semester: is het dan geen installatie? In sommige beelden, vooral van de wachtruimtes, lijkt het alsof deze settings door Guillaume Bijl gemaakt werden.

De decoraties, de vlaggen en zelfs de meubelen zijn eigenlijk symbolen. De grote vlag is een schijn van nationalisme die dan eigenlijk iets anders of vele andere dingen weerschijnt (cf. Adorno): trots, chauvinisme, zekerheid of zelfs angst voor (een nieuwe vorm van) kolonisatie en wat nog meer. Alhoewel de voorkennis van de fotografielezers onmeetbaar is, zijn bepaalde dingen algemeen gekend (de sfeer en betekenis van verschillende kleuren bijvoorbeeld; zie de zware zwarte stoelen in de Mexicaanse ambassade, tevens de blauwe stoelen in de Finse en Ijslandse ambassades), maar wat zijn die pompoenbeelden in de Mexicaanse ambassade, wie zijn de man (krijger?) en de vrouw op het beeld in de Mongoolse ambassade, waarom staat het gouden godsbeeld in die ruimte in de Indische ambassade? Persoon A kan deze vragen misschien perfect beantwoorden, terwijl persoon B enkel de laatste vraag kan beantwoorden. Dit alles doet me denken aan mijn persoonlijke ervaring met de Nederlandse taal. Toen ik deze taal nog niet begreep, hoorde ik kinderen praatten en ik vond het heel schattig. Dat ging over de klanken, want ik kende nog geen woord Nederlands behalve ‘lekker’ en ‘vredeburg’ (een museum in mijn stad). Daardoor ervaarde ik deze taal als klanken in plaats van een systeem van betekenissen (cf. klankpoëzie). Nu dat ik de taal reeds beheers, zijn kindergesprekken niet meer op dezelfde manier schattig, dit kan vervelend of ambetant zijn –eigenlijk gewoon hoe dat ze zijn. Ik ken enkel vier talen, maar wat maakt sommige talen, het Tagalog als een voorbeeld, niet zo interessant voor mij –zelfs irriterend? Aziatisch concurrentiegevoel? Slechte ervaringen met de Filippijnen? Misschien, maar waarom vind ik het Arabisch zo mooi, terwijl ik geen goede ervaringen heb met de Arabieren (laat staan een goede imago erover, dit komt vooral door wat er gebeurt met vrouwelijke Indonesische werkkrachten die in Arabische landen gaan werken) en ik hen fysiek ook niet mooi genoeg vind om deze imago in mijn hoofd te laten verdoezelen?

Een documentaire werk dient niet altijd meteen voor iets, maar het kan ook in de toekomst zijn, bijvoorbeeld als studie/onderzoeksmateriaal, bewijsstukken enz. Als er iets zoals 9/11 zou gebeuren in een ander land, zou hun ambassadekantoor dan ook even heftig beveiligd zijn zoals de Amerikaanse ambassade? Zou één van de twee vlaggen in de vergaderzaal van de Turkse ambassade vervangen worden door een Europese vlag? Dit zijn allemaal voor mij intrigerende vragen en kwesties, die misschien door sommigen niet als interessant ervaren worden (een instant plezier verkrijgen van het kijken naar een kunstwerk lijkt een veel evidentere reden om naar een kunstwerk te kijken of om er één aan te schaffen). De interpretatie van de spectators ligt echter buiten mijn controle en dit vind ik juist schitterend. Als de symbolen of anecdotes niet te verstaan zijn, spreekt de sfeer van de theatersettings al aan. Een onbewoonde en vreemde plek, dat heeft elke mens in zich.

(Een stukje uit mijn Dossier voor Bachelor project, 2009).

Filed under: Photographs